als milde regen valt ze uit de hemel

op aarde neer. Dubbel is haar zegen,

ze zegent de gever èn de ontvanger.

Ze is machtiger dan de machtigen, ze tooit

een tronend koning beter dan zijn kroon.

De kroon is het symbool van aardse macht,

het teken van ’s konings eer en majesteit.

De kroon dwingt ontzag af voor de koning,

maar boven de kroon staat de genade,

die zetelt in het hart van de koning.

Ze is een eigenschap van de Godheid zelf,

en aardse macht komt God het meest nabij,

als genade het recht op smaak brengt.

“Ja?” antwoordde God. “Zeg het eens…”

“Mijn zoon is christen geworden. “

“Tja,… Zal ik je eens wat vertellen?” zei God. “Mijn Zoon is ook christen geworden.”

“Oei,” zei de rabbi, “wat heb je dan gedaan?”

“Wel,” zei God, “toen heb ik een Nieuw Testament geschreven…”

(Gehoord van Dato Steenhuis)

De “wereld” erkent geschiedkundig alleen de dood van Jezus van Nazareth. Verder gaat ze niet. Geen verrijzenis. Op het moment dat voor die wereld het einde lijkt, schenkt Jezus opnieuw de beste wijn: Zijn bloed, dat witter wast dan sneeuw. Je zou je kunnen verwonderen en zeggen: wie schenkt er nu op het einde de beste wijn, wie is bereid om zich op die manier te “geven” ? – wie doet er nu zoiets?

Op de grote Bruiloft, in de volheid van het Koninkrijk Gods, zal de Heer opnieuw de beste wijn schenken. Er is wèl een verschil met de bruiloft van Kanaän: de beste wijn wordt niet op het einde geschonken, maar in het begin van de bruiloft èn wat meer is … er volgt geen mindere.

(Augustinus van Hippo)